1. Ο λαός στο σύνολό του δεν μπορεί να έχει άριστη γνώση της πολιτικής

Ο λαός στο σύνολό του δεν μπορεί και δεν πρέπει να πασχίζει να μάθει την πολιτική στο σύνολό της.

Η δημοκρατία εντελώς υποκριτικά θεωρεί ότι όλοι οι πολίτες έχουν άριστη και ίση γνώση και κρίση για τα πολιτικά πράγματα . Έτσι δυστυχώς ζητά από το λαό πολλά και πάνω από τις δυνάμεις του. Του ζητά πχ, να αξιολογήσει έναν υποψήφιο ή εν ενεργεία Πρωθυπουργό. Για να αξιολογήσει όμως κάποιος τη δουλειά ενός Πρωθυπουργού πρέπει να τη γνωρίζει καλά, πράγμα αδύνατον. Όπως είναι αδύνατον ο κάθε πολίτης να ξέρει τα πάντα για την ιατρική, την πυρηνική φυσική, την οικονομία και γι’αυτόν ακριβώς το λόγο η κοινωνία των ανθρώπων έκανε τις επιστήμες και τους επαγγελματίες επιστήμονες για κάθε δουλειά .

Έτσι πρέπει και η πολιτική να γίνει η κορυφαία των επιστημών και η πολιτική πράξη να ασκείται από λίγους, έντιμους ,με γνώσεις, με εμπειρίες, επαγγελματίες πολιτικούς επιστήμονες. Αυτοί μόνον θα μπορούν να παίρνουν τις κορυφαίες αποφάσεις για το καλό και το δίκαιο του συνόλου της κοινωνίας, χωρίς τις εξαρτήσεις από τα μεγαλοσυμφέροντα και την συναλλαγή της ψήφου.

2. Ο λαός δεν ψηφίζει για το γενικό αλλά για το ατομικό του συμφέρον

Η σημερινή δημοκρατία εντελώς υποκριτικά, θεωρεί ότι το σύνολο των ψηφοφόρων προσέρχεται στις κάλπες με στόχο να ψηφίσει το άριστο, για το σύνολο της κοινωνίας, όπως θα έκανε ένας βαθύς γνώστης της πολιτικής, εντελώς αντικειμενικός κριτής-δικαστής και έξω από τα όποια συμφέροντα, για το καλό του συνόλου της κοινωνίας.

Δυστυχώς όμως, είναι γνωστό ότι όλοι μας ψηφίζουμε για τα ατομικά, τα επαγγελματικά μας συμφέροντα, κανείς δεν ψηφίζει κόντρα στα άμεσα συμφέροντά του. Δυστυχώς ο λαός το μόνο που μπορεί να κάνει σωστά, είναι να εκφράζει τα θέλω του, τις επιθυμίες, τα συμφέροντά του.

Η σημερινή δημοκρατία στη συνέχεια, απλώς μετρά τα θέλω και με βάση την αριθμητική της πλειοψηφίας, ορίζει το δίκαιο. Είναι όμως αυτό το δίκαιο για το σύνολο της κοινωνίας; Ασφαλώς και όχι.

Γι’αυτό λέω ότι είναι ουτοπία, είναι μια χίμαιρα να πιστεύουμε, ότι με τη δημοκρατία θα πετύχουμε το απόλυτο δίκαιο, την άριστη λύση, τη“λύση του Θεού”.

Αξιώματα Δικαιοκρατίας

2. Η απόλυτη δικαιοσύνη

Για κάθε κοινωνικό ,πολιτικό θέμα - πρόβλημα υπάρχει πάντα μία άριστη μοναδική λύση, αυτή που εγώ ονομάζω “η λύση του Θεού”, τη λύση που θα έδινε ο Θεός με την έννοια του υπέρτατου, σοφού, δίκαιου όντος.

Η λύση του Θεού αν και φαντάζει άπιαστη, είναι εύκολο να βρεθεί, αν για παράδειγμα έναν από τους κερδισμένους από κάποια δημοκρατική απόφαση τον μεταφέρεις στη θέση των αδικημένων, τότε θα καταλάβαινε αμέσως την αδικία σε βάρος του στη νέα θέση και θα ζητούσε να διορθωθεί η απόφαση. Αυτή τότε η διορθωμένη απόφαση, θα ήταν η απόφαση που θα δικαίωνε και τις δύο πλευρές, άρα θα ήταν η λύση του θεού .

Τη λύση του Θεού μπορεί εύκολα να βρει κάθε τρίτος δικαστής, έξω από τα αντικρουόμενα συμφέροντα, (όπως συμβαίνει στα δικαστήρια), ιδιαίτερα αν είναι απόλυτα γνώστης του συγκεκριμένου θέματος.

Τη λύση του Θεού αντίθετα δεν μπορεί να τη βρει ένας ψηφοφόρος που καλείται να επιλέξει το δίκαιο κόντρα στο όποιο δικό του συμφέρον.

1. Η λύση του θεού

Το “Κοινωνικό συμβόλαιο” είναι η άτυπη, διαχρονική σύμβαση του ανθρώπου, βάση της οποίας επιλέγει να ζει με ειρήνη, ασφάλεια και δικαιοσύνη μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων.

α) Ζώντας μέσα σε μια κοινωνία, ο κάθε άνθρωπος, εγκαταλείπει ενσυνείδητα μέρος των φυσικών του ελευθεριών (ελευθερίες που είχε στη ζούγκλα και που είχαν σχέση με τη φυσική του ρώμη, με τη δύναμη των πολλών) προκειμένου να απολαμβάνει την ασφάλεια και το δίκαιο.

β) Υπέρτατος στόχος του “Κοινωνικού συμβολαίου”, δεν μπορεί παρά να ήταν και να είναι διαχρονικά η απόλυτη δικαιοσύνη, μεταξύ όλων των μελών της κοινωνίας.

3. Ηθικός δικαιικός κανόνας

Ο πιο σημαντικός ηθικός δικαιικός κανόνας είναι αυτός που ορίζει ότι τα δικαιώματα του κάθε ατόμου πρέπει να φτάνουν μέχρις εκεί που δεν στερούν αντίστοιχα δικαιώματα άλλων συμπολιτών του.

Δεν γίνεται όμως αντιληπτό ότι τα πολιτικά μου δικαιώματα, η ψήφος μου μπορεί να κάνει κακό σε κάποιους άλλους συμπολίτες μου, που δεν θέλουν να υποστούν τα δικά μου θέλω. Άρα η ψήφος μου είναι με την έννοια αυτή, ένα καταχρηστικό δικαίωμα εναντίων των άλλων πολιτών.

Δεδομένα, Θέσεις, Αρχές, Στόχοι

1. Γιατί έγραψα το βιβλίο: Με πείραζε πάντα όταν στην κοινωνία έβλεπα τα στραβά και τ’ ανάποδα. Οι αδικίες λόγω της κομματικής λειτουργίας, η αναποτελεσματικότητα, η τοξικότητα ανάμεσα στους πολίτες λόγω κομματικών αντιλήψεων, η παντελής διάσπαση της κοινωνίας σε κομμάτια που βρίζονται και αλληλομισούνται.

2. Καρπός της αγανάκτησής μου, καθώς έβλεπα ότι τίποτε τελικά δεν μπορεί να αλλάξει στο δημοκρατικό κομματικό μας σύστημα, της απαξίας και της προσβολής που μου προκαλούσε η λειτουργία του σημερινού συστήματος είναι το παρόν βιβλίο μου, με τον τίτλο “Από τη δημοκρατία της ζούγκλας στη δικαιοκρατία”.

3. Οραματίζομαι ένα πολιτικό δημοκρατικό σύστημα, το οποίο να αποδίδει το δίκαιο σε όλους τους ανθρώπους, πάντα και ταυτόχρονα. Απεχθάνομαι τους πανηγυρισμούς των νικητών των εκλογών και δεν μπορώ να δεχτώ την λύπη, την ταπείνωση και την δυστυχία που αισθάνονται οι ηττημένοι των εκλογών.

4. Θέλω μία κοινωνία ομόνοιας, αδελφοσύνης η οποία να είναι ευτυχής με τις αποφάσεις που θα παίρνονται από το πολιτικό σύστημα. Εξάλλου αυτό ήταν και είναι το βασικό πρόταγμα του κοινωνικού συμβολαίου.

5. Δημοκρατία για μένα σημαίνει, να αισθάνονται δικαιωμένοι και οι 100 στους 100 πολίτες μιας κοινωνίας, από τις αποφάσεις που λαμβάνονται από το όποιο πολιτικό σύστημα. Η συμμετοχή όλων των πολιτών στη λήψη αποφάσεων δεν διασφαλίζει ότι όλοι οι πολίτες θα αισθάνονται δικαιωμένοι από τις αποφάσεις της δημοκρατίας. Δημοκρατία εγώ εννοώ το απόλυτο δίκαιο μεταξύ όλων των πολιτών της κοινωνίας.

6. Δημοκρατία δεν μπορεί να είναι η επιβολή της άποψης, των συμφερόντων της όποιας πλειοψηφίας. Δημοκρατία θα έπρεπε να είναι το πολιτικό σύστημα διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας κατά το οποίο όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται για το καλό και το δίκαιο του συνόλου του λαού, για τη συνολική ευημερία. Αυτός θα έπρεπε να ήταν ο υπέρτατος στόχος της δημοκρατίας.

7. Το αν αυτός ο υπέρτατος στόχος του “κοινωνικού συμβολαίου” πετυχαίνεται με δημοκρατία, μοναρχία, ολιγαρχία ή μέσα από μια αυτοματοποιημένη διαδικασία από ένα σύγχρονο λογισμικό ή με την τεχνητή νοημοσύνη που βγάζει τις άριστες, δίκαιες, σοφές, αποτελεσματικές απαντήσεις, είναι ένα δεύτερο έλασσον θέμα.

8. “Κοινωνικό συμβόλαιο” είναι η άτυπη, διαχρονική σύμβαση του ανθρώπου, βάση της οποίας επιλέγει να ζει με ειρήνη, ασφάλεια και δικαιοσύνη μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων.

9. Ζώντας μέσα σε μια κοινωνία, ο κάθε άνθρωπος, εγκαταλείπει ενσυνείδητα μέρος των φυσικών του ελευθεριών (ελευθερίες που είχε στη ζούγκλα και που είχαν σχέση με τη φυσική του ρώμη, τη δύναμη των πολλών, προκειμένου να απολαμβάνει την ασφάλεια και το δίκιο.

10. Υπέρτατος στόχος του “Κοινωνικού συμβολαίου”, δεν μπορεί παρά να ήταν και να είναι διαχρονικά η απόλυτη δικαιοσύνη μεταξύ όλων των μελών της κοινωνίας.

11. Υπέρτατος στόχος του κοινωνικού συμβολαίου είναι η ιδανική κοινωνία. Μια κοινωνία δικαίου, ειρήνης και αποτελεσματικότητας για όλους ταυτόχρονα τους πολίτες της. Αυτός θα έπρεπε να είναι και ο στόχος της δημοκρατίας, πράγμα που δεν συμβαίνει στη σημερινή δημοκρατία της ζούγκλας.

12. Στη σημερινή δημοκρατία της ζούγκλας, οι επιθυμίες, τα θέλω των επιμέρους κοινωνικών ομάδων, οι μερικές βουλήσεις κατά τον Ρουσσώ, μπορούν να αποτελέσουν οιονεί γενική βούληση όλης της κοινωνίας, με την επίτευξη μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας της τάξης του 35 με 40% των ψηφοφόρων. Αυτό όμως σημαίνει την καταπίεση του υπολοίπου 65% της κοινωνίας. Αν όμως εφαρμοστεί μία διαιτησία, που και σήμερα εφαρμόζεται μέσα από τα διαιτητικά δικαστήρια για τις εργασιακές συμβάσεις εργασίας, με τη συμβολή κάποιου τρίτου οικονομολόγου δικαστή, τότε μπορεί να επέλθει μία “γενική συμφωνία”, να έχουμε δηλαδή μία πραγματική “γενική βούληση” όλης της κοινωνίας. Αυτός ακριβώς πρέπει να είναι κατά την άποψή μου ο στόχος μιας μοντέρνας επιστημονικά δομημένης δημοκρατικής διαδικασίας, θέμα που πραγματεύομαι στο βιβλίο μου “Από τη δημοκρατία της ζούγκλας στη δημοκρατία του δικαίου, στη δικαιοκρατία”

13. Πιστεύω ότι ο πιο σημαντικός ηθικός δικαιικός κανόνας είναι αυτός που ορίζει ότι τα δικαιώματα του κάθε ατόμου πρέπει να φτάνουν μέχρις εκεί που δεν στερούν αντίστοιχα δικαιώματα από άλλους συμπολίτες του. Δεν γίνεται όμως αντιληπτό ότι τα πολιτικά μου δικαιώματα, η ψήφος μου μπορεί να κάνει κακό σε κάποιους άλλους συμπολίτες μου, που δεν θέλουν να υποστούν τα δικά μου θέλω. Άρα η ψήφος μου είναι με την έννοια αυτή, ένα καταχρηστικό δικαίωμα εναντίων των άλλων πολιτών.

14. Η δημοκρατία ως διαδικασία λήψης αποφάσεων για το σύνολο της κοινωνίας, δεν αναζητά το απόλυτο δίκαιο.Τη λύση δηλαδή που θα έκανε ταυτόχρονα ευτυχισμένους και δικαιωμένους όλους μαζί τους πολίτες μιας κοινωνίας.

15. Η δημοκρατία θεωρεί ότι η καλύτερη λύση που μπορεί να βρεθεί είναι αυτή που την υποστηρίζουν οι περισσότεροι, (σχετική πλειοψηφία του 40 - 45% των πολιτών, εκλογικό ποσοστό που δίνει σήμερα κυβερνήσεις).

16. Η δημοκρατία δέχεται ότι το δίκαιο δεν είναι απόλυτο. Η λύση δηλάδη του ίδιου ακριβώς προβλήματος μπορεί να είναι η α, β, ή γ, ανάλογα με τις εκάστοτε σχετικές πλειοψηφίες των ψηφοφόρων.

17. Έτσι σύμφωνα με τη δημοκρατία οι κοινωνίες, τα κράτη πηγαίνουν πότε αριστερά και πότε δεξιά, ανάλογα με τις εκάστοτε πλειοψηφίες. Πάντα όμως η δημοκρατία θεωρεί ότι πετυχαίνει την άριστη λύση. Αυτό είναι λογικό άτοπο, καθώς δεν είναι δυνατόν για το ίδιο ακριβώς πρόβλημα πότε ότι η λύση να είναι η δεξιά και πότε η αριστερή.

18. Καταθέτω την άποψη πως για κάθε κοινωνικό θέμα - πρόβλημα, υπάρχει πάντα μία άριστη - μοναδική λύση. Αυτή που εγώ ονομάζω “η λύση του Θεού”. Τη λύση που θα έδινε ο Θεός με την έννοια του υπέρτατου - σοφού δίκαιου όντος. Αυτήν πρέπει να αναζητά η πολιτική και όχι την εκάστοτε πλειοψηφούσα άποψη - θέση.

    α. Η λύση του θεού είναι εύκολο να βρεθεί. Θεός μπορεί να γίνει κάθε ένας από τους κερδισμένους, από κάποια δημοκρατική απόφαση, αν τον μεταφέρεις στη θέση των αδικημένων, των χαμένων. Αμέσως θα καταλάβαινε την αδικία και θα ζητούσε να διορθωθεί η απόφαση. Η νέα απόφαση θα ήταν η απόφαση που θα δικαίωνε και τις δύο πλευρές, άρα θα ηταν η λύση του θεού. Τη λύση του θεού μπορεί να βρει ο κάθε τρίτος δικαστής έξω από τα αντικρουόμενα συμφέροντα (δικαστήρια), ιδιαίτερα αν είναι απόλυτα γνώστης του κάθε θέματος.

    Κάπου λοιπόν υπάρχει η μία λύση “η λύση του Θεού” που προφανώς επειδή είναι δύσκολο να τη βρει με τη σημερινή διαδικασία λήψης αποφάσεων (αυτήν της πλειοψηφίας, την δημοκρατική) την αγνοεί δεν την ψάχνει.

19. Ψηφίζω σημαίνει εκλέγω, σημαίνει επιλέγω και για να επιλέξω πρέπει να αξιολογήσω. Είμαι όμως ικανός να αξιολογήσω; Έχω όλα τα δεδομένα στοιχεία για μια σοβαρή αξιολόγηση;

    Η σημερινή “δημοκρατία της ζούγκλας”, υποκριτικά θεωρεί ότι όλοι οι πολίτες ψηφοφόροι έχουν ίση γνώση και κριτική αντίληψη για τα πολιτικά πράγματα, ώστε να μπορούν να αξιολογούν την όποια πολιτική πρόταση και τον όποιο πολιτικό.

20. Η σημερινή δημοκρατία υποκριτικά θεωρεί, πως όλοι οι πολίτες ψηφοφόροι πάνε στην κάλπη, με σκοπό να ψηφίσουν για το κοινό καλό, για το δίκαιο οταν βέβαια το ξέρουν. Είναι όμως παγκοίνως γνωστό ότι το 99% των ψηφοφόρων ψηφίζουν μόνον για το δικό τους συμφέρον, όπως βέβαια αυτοί το αντιλαμβάνονται.

21. Η σημερινή δημοκρατία της ζούγκλας δέχεται υποκριτικά ότι ο λαός ως σύνολο:

    α) Γνωρίζει άριστα όλα τα πολιτικά πράγματα.

    β) Αποφασίζει για το δίκαιο, για το καλό του συνόλου της κοινωνίας σαν ένας τρίτος αντικειμενικός δικαστής και όχι με βάση τα συμφέροντά του.

    Δυστυχώς όμως ο λαός το μόνο που μπορεί ίσως να κάνει σωστά, είναι να εκφράζει τα θέλω του, τις επιθυμίες του, τα συμφέροντά του. Η δημοκρατία στη συνέχεια, απλώς μετρά τα θέλω και με βάση την αριθμητική της πλειοψηφίας καταλήγει υποτίθεται στις σωστές αποφάσεις. Ορίζει το δίκαιο! Πράγμα εντελώς λάθος.

22. Συνήθως επιλέγουμε, ψηφίζουμε με βάση το συμφέρον μας και όχι το ορθό και το δίκαιο, που τις περισσότερες φορές δεν το ξέρουμε έτσι κι αλλιώς.

    Αισθάνομαι λοιπόν προσβολή της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειάς μου, όταν υποχρεώνομαι να ψηφίσω για κάτι που με ξεπερνά. Αναγκάζομαι να ψηφίσω, γιατί αν δεν το κάνω, κάποιος άλλος θα ψηφίσει και μπορεί να επιλέξει κάτι χειρότερο, που θα το υποστώ και εγώ.

23. Προσωπικά εγώ όσες φορές καλούμαι από το πολιτικό σύστημα της “δημοκρατίας της ζούγκλας” να ψηφίσω, να εκλέξω, να επιλέξω, να αξιολογήσω δηλαδή κάποιον ή κάποιους πολιτικούς δεν αισθάνομαι καθόλου περήφανος, όπως πολλοί πολίτες σήμερα καμαρώνουν, ότι και καλά συμμετέχω και συναποφασίζω για την τύχη της κοινωνίας στην οποία ανήκω. Αντίθετα αισθάνομαι προσβολή, γιατί κάθε φορά μου τίθεται ένα πρόβλημα, που δεν έχω ούτε τις γνώσεις αλλά ούτε και τα ανάλογα δεδομένα για να το λύσω με υπευθυνότητα και αξιοπρέπεια για το καλό όλης της κοινωνίας και το δικό μου.

24. Σύμφωνα με τον ορισμό της δημοκρατίας, δημοκρατία είναι το πολιτικό σύστημα στο οποίο η εξουσία:

    α) πηγάζει από το λαό,

    β) ασκείται από όλο το λαό ,

    γ) για το καλό όλου του λαού.

    Τι όμως από αυτά πετυχαίνει η δημοκρατία;

25. Αν ξεκινήσουμε από το τρίτο σκέλος του ορισμού της δημοκρατίας το ότι δηλαδή η εξουσία ασκείται για όλο το λαό, θα δούμε ότι εδώ η σημερινή δημοκρατία της ζούγκλας απέτυχε παταγωδώς καθώς από τους 100 πολίτες της κοινωνίας μόνο 30 - 40% είναι ευτυχείς. Όλοι οι υπόλοιποι είναι δυστυχείς, κατηγορούν, βρίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση.

26. Όσον αφορά στο δεύτερο μέρος του ορισμού, ότι δηλαδή η εξουσία ασκείται από όλο το λαό, πάλι δεν ισχύει γιατί η εξουσία ασκείται μόνο από το 40 έως 45% του λαού, που εξέλεξαν την κυβέρνησή τους. Αυτοί και η κυβέρνησή τους λειτουργούν για το δικό τους συμφέρον, ορίζουν το δίκαιο κατά πως αυτοί το εννοούν.

27. Όσο για το πρώτο μέρος του ορισμού της δημοκρατίας είναι δεδομένο ότι η ισχύς, το σύνολο δηλαδή της δύναμης μιας κοινωνίας είναι ο ίδιος ο λαός. Στη δημοκρατία την ισχύ αυτή δεν την σφετερίζεται κάποιος μονάρχης ή ολιγάρχες, αλλά τη δίνει ο λαός, εξουσιοδοτεί δηλαδή ο λαός κάποιους (την κυβέρνηση) να χρησιμοποιεί την ισχύ για λογαριασμό του ίδιου του λαού. Η δυνατότητα αυτή που δίνεται σε κάποιον να χειρίζεται την ισχύ του λαού, είναι ο ορισμός της εξουσίας. Εξουσιοδοτείται δηλαδή από το λαό να χειρίζεται την ισχύ της συγκεκριμένης κοινωνίας.

28. Στη δημοκρατία λέμε ότι δεν αποφασίζει για την κοινωνία των ανθρώπων ένας βασιλιάς αλλά ο ίδιος ο λαός αποφασίζει για τον εαυτό του και στην περίπτωση του βασιλιά η απόφαση είναι εύκολη, αφού ένας επαΐων κατά τεκμήριο αποφασίζει. Ο λαός όμως είναι οι 100 μιας κοινωνίας και ποτέ σχεδόν δεν συμφωνούν σε κάποια μοναδική απόφαση. Έτσι μέσα από την αναγκαστική διαδικασία της πλειοψηφίας, το 40 έως 45% αποφασίζει και μάλιστα πολλές φορές σε βάρος του υπολοίπου 55-60%. Άρα δεν αποφασίζει όλος ο λαός όπως ισχυρίζεται η δημοκρατία, αλλά ένα κομμάτι του λαού εναντίον ενός άλλου κομματιού του λαού που μάλιστα είναι και το μεγαλύτερο συνήθως.

29. Από την εποχή του Περικλή το 461 π.χ μέχρι σήμερα, όλες οι ανθρώπινες δράσεις έχουν γίνει επιστήμες και έχουν πάει εκατομμύρια λέω έτη φωτός μπροστά. Η ιατρική, η τεχνολογία, ακόμη και το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό.

    Από τότε όμως μόνον η πολιτική δράση, το έργο δηλαδή της διοίκησης των κοινωνιών παραμένει στις ίδιες παραδοχές.

    α) Ένας άνθρωπος μία ψήφος

    β) Όλοι γνωρίζουν άριστα την πολιτική

    γ) Όλοι μπορεί να γίνουν πολιτικοί έτσι όπως είναι

    δ)Το δίκαιο είναι σχετικό

    ε) Δεν υπάρχει ένα απόλυτο δίκαιο μία άριστη λύση

    στ) Η πλειοψηφία ορίζει το δίκαιο.

30. Την λαθεμένη αυτή δημοκρατική διαδικασία λήψης των κοινών αποφάσεων, φιλοδοξεί να διορθώσει - αντικαταστήσει η δημοκρατία του δικαίου “η δικαιοκρατία”, “dikeocracy”.

31. Η δικαιοκρατία θέτει ως στόχο της, την υλοποίηση του βασικού προτάγματος του κοινωνικού συμβολαίου. Δίκαιο για όλους ταυτόχρονα και πάντοτε. Τη λύση δηλαδή που θα έκανε ταυτόχρονα ευτυχισμένους και δικαιωμένους όλους μαζί τους πολίτες.

32. Η δικαιοκρατία στο έργο της χρησιμοποιεί εργαλεία της σημερινής δημοκρατικής διαδικασίας, όπως ότι μπορεί ο κάθε άνθρωπος να έχει κάποια ιδέα μία πρόταση, μπορεί να την καταθέσει, αλλά όχι ο κάθε άνθρωπος μία ψήφος, μία δύναμη. Η έννοια της δύναμης της πλειοψηφίας χρησιμοποιείται μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία και μόνο μεταξύ εντελώς ανεξάρτητων δικαστών πολιτικών επιστημόνων λειτουργών, οι οποίοι θα καλούνται να αναλύουν και να συνθέτουν όλες τις ιδέες τις προτάσεις πριν καταλήξουν στην λύση του Θεού ή κάπου κοντά της.

33. Στην δικαιοκρατία ο κάθε πολίτης, συλλογικότητα, οι ίδιοι οι ανεξάρτητοι πολιτικοί επιστήμονες λειτουργοί, καταθέτουν τις ιδέες, τις προτάσεις τους ως αγνωστικιστές, κατά τον Σωκράτη.Ο καθένας δηλαδή καταθέτει την ιδέα του σε ένα ζυμωτήρι ιδεών, όπου δεν μετριούνται ποιες είναι οι πολλές ή οι λίγες, αλλά στόχος είναι να βγει μία πρόταση, η όποια, μόνη της ακατέργαστη ή κάποια συνισταμένη, που θα ικανοποιεί όλους τους τελικά αποφασίζοντες ανεξάρτητους άριστους πολιτικούς επιστήμονες και όχι αυτή που θα εξυπηρετεί τα περισσότερα συμφέροντα.

34. Η διοίκηση των ανθρώπινων κοινωνιών είναι μια κορυφαία δράση, είναι ένα έργο σύνθετο και απαιτεί γνώσεις εμπειρίες και προ πάντων ήθος. Οι αποφάσεις της πολιτικής διαπερνούν και επηρεάζουν όλες τις άλλες δράσεις του ανθρώπου.

35. Έτσι όπως κάθε σύνθετη - δύσκολη δουλειά, γίνεται καλά μόνο όταν γίνεται από ειδικούς επιστήμονες επαγγελματίες, έτσι και η δουλειά της πολιτικής για να γίνεται σωστά, πρέπει να γίνεται από άριστους επαγγελματίες πολιτικούς επιστήμονες.

36. Όλοι οι πολίτες που θέλουν να ασχοληθούν και να προσφέρουν μέσα από την πολιτική διαδικασία, μπορούν να είναι υποψήφιοι για την Ακαδημία πολιτικής, κανένας αποκλεισμός. Για να μπορέσουν να μπουν στην Ακαδημία θα πρέπει να περάσουν από δεκάδες ή εκατοντάδες εξετάσεις - τεστ, όπως ηθικά, ψυχικά, πνευματικά, τεστ γνώσεων, κρίσης κλπ. Πολύ μεγάλη βαρύτητα πρέπει να δίνεται στην ηθική υπόσταση των υποψηφίων πολιτικών για να μπουν στην πολιτική.

37. Στο πανεπιστήμιο πολιτικής θα γίνεται άριστη εκπαίδευση για όλα τα πολιτικά θέματα (διοίκηση, ηγεσία, οικονομικά, λήψη αποφάσεων, ιεράρχηση προτεραιοτήτων κτλ).

38. Μετά την επιτυχή αποφοίτηση από το πανεπιστήμιο πολιτικής, οι πολιτικοί θα πρέπει για περίπου 5 ή 10 χρόνια να εργαστούν στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Εκεί πρέπει να αποδείξουν μέσα από την δουλειά τους, μέσα από μελέτες βελτίωσης κλπ, ότι είναι πρωτοπόροι στη δουλειά τους σαν μάνατζερς.

39. Παράλληλα με τη δουλειά τους θα συμμετέχουν στην πολιτική, μέσα από δράσεις χαμηλού βεληνεκούς στην αρχή, όπως συμμετοχή σε συμβούλια με λόγο, και συμμετοχή ή μη στις αποφάσεις. Ύστερα από κάποια χρόνια και μετά από ανάλογες εξετάσεις, θα μπορεί ο πολιτικός επιστήμονας να μπει στην κυρίως διαδικασία της πολιτικής, να γίνει δηλαδή μέλος δημοτικών συμβουλίων, περιφερειακών συμβουλίων, όπως να συμμετέχει και στην κεντρική πολιτική. Σιγά σιγά να μπορεί να ξεκινήσει να γίνει πολιτικός, full time, π.χ. δήμαρχος, περιφερειάρχης, γενικός γραμματέας σε υπουργεία, και κάποια στιγμή μπορεί να φτάσει να γίνει υπουργός ή και πρωθυπουργός.

40. Η αξιολόγηση των πολιτικών επιστημόνων, γίνεται κυρίαρχα από μια συστηματική διαδικασία, από το σώμα αξιολογητών - ελεγκτών, από την δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, το λαό κλπ.

41. Οι πολιτικοί επιστήμονες αξιολογούνται στο διηνεκές από όποιους πρέπει. Από τους προϊσταμένους τους, τους υφισταμένους τους, από τους παράλληλα εργαζόμενους συναδέλφους τους, κυρίως όμως αξιολογούνται από την ανεξάρτητη αξιολογική - ελεγκτική εξουσία. Έτσι ένας πολιτικός ανέρχεται στα σκαλοπάτια της ιεραρχίας ανάλογα με τη βαθμολογία του, και όταν φτάσει στα ψηλά για να παίρνει κορυφαίες αποφάσεις θα είναι κατά τεκμήριο

    α) Ηθικός, αδέκαστος, ακεραιος

    β) Βαθύς γνώστης των θεμάτων της πολιτικής

    γ) Γεμάτος εμπειρίες

    δ) Και άρα κατά τεκμήριο θα μπορεί να παίρνει άριστες αποφάσεις για μια κοινωνία δικαίου και ευημερίας.

42. Δημοκρατία απόλυτη θα έχουμε, όταν όλοι μαζί, το 100% των πολιτών, συμφωνήσουμε σε έναν πολιτικό αλγόριθμο, μια διαδικασία μέσα από την οποία θα προκύπτουν οι αναγκαίοι για την άσκηση της πολιτικής εξουσίας, πολιτικοί επιστήμονες- επαγγελματίες.

    Τότε εφόσον έχουμε όλοι συμφωνήσει, θα αποδεχόμαστε την πολιτική τους κρίση ως δίκαιη. Εννοείται πως όλος ο λαός θα μπορεί να ασκεί κριτική και να ελέγχει τους πολιτικούς επιστήμονες, όταν ως άνθρωποι και αυτοί μπορεί κάτι να κάνουν λάθος.

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ

1) Γιατί στη δημοκρατία δεν αναζητείται το δίκαιο. Δημοκρατία και δίκαιο είναι τις περισσότερες φορές απέναντι. Στη δημοκρατία η εκάστοτε πλειοψηφία του 40% ορίζει το δίκαιο, ό,τι δηλαδή συνέβαινε και στη ζούγκλα, η δύναμη των πολλών.

2) Ο λαός όταν καλείται στις κάλπες δεν ψηφίζει για το συνολικό δίκαιο της κοινωνίας, αλλά ο καθένας ψηφίζει για τα προσωπικά του ή επαγγελματικά του συμφέροντα.

3) Ο λαός δεν είναι και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι σοφός περί τα πολιτικά, όπως δεν είναι σοφός και για όλα τα άλλα θέματα, εκτός από τα επαγγελματικά και επιστημονικά θέματα που μπορεί να γνωρίζει άριστα.

4) Η δημοκρατία είναι μία ουτοπία, είναι μία αυταπάτη, μία χίμαιρα, που μας έχουν πείσει, έχουν πειθαναγκάσει, ότι είναι και καλά το άριστο πολίτευμα. Η δημοκρατία δε θα μπορέσει ποτέ να κάνει ευτυχισμένο το σύνολο του λαού ταυτόχρονα!