ΤΑ ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΜΠΛΟΚΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

Στη σημερινή Δημοκρατία, η κοινωνική διεκδίκηση δεν είναι πάντα δικαιοσύνη. Πολύ συχνά είναι δύναμη. Είναι πίεση. Είναι εκβιασμός. Επαγγελματικές ομάδες κλείνουν δρόμους (παλαιότερα κατέβαζαν τον λεβιέ της ΔΕΗ,έκλειναν την Ολυμπιακή,τις τράπεζες,το δημόσιο) και παραλύουν την κοινωνία. Καταργούν το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης, της εργασίας, της καθημερινής ζωής και το κάνουν στο όνομα «δίκαιων αιτημάτων». Όμως τα δικαιώματα του ενός τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Αυτό δεν είναι άποψη. Είναι θεμέλιο δικαίου. Όπως προειδοποιούσε ο Ισοκράτης, όταν η ελευθερία γίνεται ασυδοσία, η Δημοκρατία καταρρέει.

Και σήμερα, ζούμε τη Δημοκρατία των πιέσεων. Εκεί όπου κερδίζει όποιος έχει περισσότερη δύναμη. Η κάθε κυβέρνηση δυστυχώς λειτουργεί ως διαχειριστής εκβιασμών και δίνει στους πιο αποτελεσματικούς εκβιαστές. Το κάθε τι όμως που δίνεται πέραν του δικαίου δεν είναι δώρο από την κυβέρνηση. Πληρώνεται από τους υπόλοιπους έλληνες. Από φόρους. Από αδικία.

Η Δικαιοκρατία το νέο πολιτικό σύστημα, προτείνει κάτι ριζικά διαφορετικό. Όχι μπλόκα. Όχι αυθαίρετες απεργίες. Όχι πόλεμο των κοινωνικών ομάδων. Μόνο υποχρεωτική διαιτησία. Ένα θεσμικό δικαιοδοτικό όργανο, όπου εκπροσωπούνται όλες οι επαγγελματικές ομάδες, ειδικοί επιστήμονες, δικαστές και η κυβέρνηση.

Εκεί μιλά το δίκαιο, όχι η δύναμη. Όχι λύσεις για τους ισχυρούς.